تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت نود و هفتم :
از شدّت خشم تمام وجودم میلرزید. فریاد زدم:
- مسخره بازی در نیار بابا! تو نمیتونی با حبس کردن من اینجا جلوی چیزی رو بگیری، دیر یا زود گند این قضیه...
قبل از این که جملهام کامل شود پدرم میان حرفم دوید:
- احمق، چرا نمیخوای بفهمی من جون تو برام مهمه نه هیچ چیز دیگه؟
نمیدانستم چه بگویم. اصلاً چه اهمیتی داشت حرف زدن در این موقعیت؟
با فکر زنگ زدن به مادرم به سمت تختم ر

لطفا صبر کنید...

اسرا
0تشکرات فروان بابت پارت واینکه دانیارواقعاگناه داره فکرکردم مادرمیدونست درقفل قضیه پدرمی دونست بعدمعلوم شدنه باباخبرنداره ولی عالیه مریم گلی😘